Delirios

Movemento

2010-04-04T12:53:00.002+02:00

A sensación foi estraña por inesperada, aínda que tamén podía tratarse dunha alucinación desas que había tempo non padecía. Refregou os ollos ao tempo que se dicía a si mesma que non delirase, que na realidade non pasaban esas cousas; respirou fondo varias veces aferrada ao bordo da mesa coma quen se quere convencer da propia cordura. Logo, cun único e preciso xesto, levantou a tampa e mirou; non cabía a menor dúbida: o lixo movíase no cubo coma se estivese vivo.

Ao xeito de Aub

2007-09-17T14:25:00.000+02:00

Matouno para que non se volvese anoxar con ela nunca máis.

Sen tempero

2007-05-20T16:26:00.000+02:00

Agardou a súa quenda expectante, pero non contou con que perdería o tempero antes de disparar. Pagou polo erro sen decatarse, case sen dor.

A cita

2007-05-20T16:15:00.000+02:00

Chego tarde á cita, seino, pero non podía deixar sen atar a mamá. Espero que o can non roia as cordas e a ceibe. Non sobreviviría.

Este microrrelato gañou o concurso de lemos galego fallado o día 17 de maio de 2007.

Nudez

2007-04-15T19:48:00.000+02:00

Estaba sobre unha mesa e comprendía o que alí se falaba; ao seu xeito comunicábase con X, que exercía de tradutor para os demais. Por un intre coidei que soñaba, que aquilo non podía ser real; incluso tiven tentacións de beliscarme para comprobar se me doía, pero desistín por tópico e absurdo. Vin latexar aquela masa informe, non maior ca un cerebro, brillante e viscosa, sinal inequívoco de que "falaba". X mirounos desconcertado. A masa pedíalle por favor que o cubrise, que sentía vergonza de amosarse nu.

Erro

2006-06-11T18:57:00.000+02:00

Colleu o can polo lombo, coma se fose a acariñalo; a pelaxe, mesta, semellaba la de ovella antes de a tosquiaren, donda, lene, case branca. Sabía que debía matalo, pero os ollos acuosos fitábano sorrindo, seguros de que ningún mal lle podía acaer da man do seu amo. Que trabucado estaba o pobre animal!

Drástica medida

2006-01-31T17:38:00.000+01:00

A persecución fora metódica desde que aparecera a primeira exploradora, alí, moi preto do tarro de mel; as batidas deron o seu froito e, en canto atoparon o punto de acceso, empapárono cun produto máxico, deses que cumpren o que prometen, e respiraron tranquilos durante unha tempada. Mais as formigas son teimudas; unha vez que achan unha despensa son capaces de agardar con paciencia mentres buscan outro portal polo que coarse ao interior. Agora aparecen por non se sabe onde, espállanse con disimulo polo granito da cociña, case invisibles até que unha man tropeza por casualidade ou un pano as atopa no seu camiño. De xeito inexplicable, asoma unha entre o cabelo ou as roupas, solitaria, prendida nun roce ou nun suspiro. A obsesión pola súa presenza fai que os corpos proian sen descanso, temerosos de sentir as minúsculas patas percorréndolles pescozos ou brazos. Os habitantes da casa comezan a pensar nunha mudanza.

Serena beleza

2006-01-25T12:37:00.000+01:00

O sol acariñáballe un brazo, fóra da sombra do parasol, revelando unha penuxe que a simple vista non se notaba. Non a preocupaba que as raiolas tinguisen a súa pel branquísima e sorría con dozura ao home sentado ao carón dela. Bebían unhas cervexas pensando nunha reconciliación imposible mentres a tarde esvaraba polos muros dos edificios circundantes, máis e máis vencidos polas sombras. Xa non había paixón, só tenrura.

O ramo

2005-11-17T13:07:00.000+01:00

O ramo chegou sen unha tarxeta que aclarase a orixe; rosas vermellas, caraveis amarelos e brancos, lazos encarnados adornando a asa da cesta. ¿Quen llo mandaría?
Ela chegou ao cabo dunha hora, cando el xa levaba dándolle voltas ao maxín unha eternidade. Non lle abondou o seu desconcerto, quería saber qué lle ocultaba.
De nada serviron as negativas e os por favor; tivo que comer as flores unha a unha.

Perspectivas

2005-10-16T17:47:00.000+02:00

No velorio a familia choraba o morto, víctima da súa torpeza coa dinamita que lle estourou nas mans mentres preparaba un atentado. A nai, o tío, a irmá só vían o fillo, o sobriño, o irmán con quen nunca máis poderían conversar ou pasear, falecido antes de tempo por mor dun desgraciado accidente.
Os clientes habituais do hipermercado onde tería que estourar a bomba só sabían felicitarse da sorte que tiveran.

Previsión

2005-10-02T17:26:00.000+02:00

Na carta de despido figuraba o motivo: falta de previsión. ¡¿Falta de previsión?! Nada máis e nada menos. E todo porque lle levara a contraria ao xefe naquel asunto, porque non tiña razón. Así se pagaba a sinceridade: falta de previsión. ¡Ha! Mellor sería que lle dese unha patada no cu.
Poñería en marcha o plan B, pero pregar nunca; el non mendigaba. Eliminaría o xefe e problema resolto. Faríao de tal xeito que ninguén puidese asocialo cun asasinato; xa vería el o que era a falta de previsión. Todo atado e ben atado, como lle gustaba. Tería que buscar outro motivo para despedilo.

Xullo chuvioso

2005-08-04T00:55:00.000+02:00

Ía máis que mediado o mes e as chuvias non tiñan aire de querer parar, os paseos eran arriscados por mor do forte vento que as acompañaba e que convertían calquera intento de camiñar nunha odisea, fracasada de vez se un non vestía un traxe de auga completo. O paraugas, madía leva, constituía máis un estorbo ca unha protección.
Mariña estaba feliz con tanta auga, revivía das súas doenzas coma unha flor sometida a un drástico proceso de recuperación, ao contrario ca min, que me atopaba ao bordo do afogamento; quería sol, días despexados, ceo azul e calor. Eu murchaba ao ritmo que ela recuperaba o seu esplendor.
Esaxero un chisco, sospeito, pero máis ou menos así me sentía. Mariña non se deixaba asustar por catro gotas -dicía- e a min arrepiábame a soa idea de meter un pé nuns charcos que aprendían a ser pozas. Era unha das moitas diferenzas entre ela e eu, as mesmas que me engaiolaran había unha ducia de anos e que agora se me antollaban abismos abertos entre os dous, enormes, insalvables.
Foi entón cando se me cruzou no camiño aquela camareira.

Desde a illa

2005-07-12T21:45:00.000+02:00

Chegar á illa non foi tarefa doada; o vento e as correntes empeñábanse en afastalo da súa rota para impedirlle avanzar. Eran celosos. Mais por algo el estaba curtido en furacáns e trebóns e era especialista en levar a contraria. Quería ir á illa e foi. Sabía que desde o curuto pelado o ollaría mellor. Sós el e o monstro, o seu querido monstro.

Misterio

2005-06-24T19:04:00.000+02:00

Quizais as pingas non fosen moi grosas, pero caían tan xuntas unhas ás outras que conformaban unha cortina mesta e pesada. As terrazas baleiráronse nun suspiro e os cafés e refrescos axiña quedaron perdidos en auga. Os turistas sorprendidos pola chuvieira mentres atravesaban a praza corrían a todo correr cara aos soportais, aínda que iso non lles evitaría empapárense até os ósos. Entre os que chegaban á zona protexida, os máis novos rían ás gargalladas asemade que sacudían roupa e cabelo, algúns apresurábanse a enxugar as cámaras de fotos e outros buscaban acomodo nos bares que tiveran o bo acordo de poñer as terrazas a cuberto.
Desde alí, privilexiado patio de butacas, víase o escenario da gran praza sen máis actores ca un home que avanzaba a ritmo lento e constante sobre as muletas e a súa única perna. A figura, case un borrancho difuminado entre a auga, definíase cada vez máis a medida que se achegaba, facíanse máis impoñentes os seus dous metros de altura, a seriedade da faciana aínda nova, a dignidade do porte elegante e asimétrico.
Algúns sentiron dó por el; outros envexáronlle a distinción; uns poucos pensaron que debía ter uns brazos moi fortes, e os menos barallaron suposicións de como perdera a perna. Todos procuraron disimular a curiosidade ollando para os seus compañeiros cando por fin chegou ao soportal, pero ningún puido dominar un arrepío ao decatarse de que aquel home estaba completamente seco.

Para sempre

2005-06-13T19:57:00.000+02:00

Eu non podía vivir sen ela, tíñao claro, mais sabía que o noso amor estaba a piques de rematar; non me pregunten como porque estas cousas se notan: un arrepío convulso ao estender a man para acariciala, una mirada estrañada ante un quéroche murmurado na orella, un rechazo apenas disimulado con calquera escusa... Sabíao e por iso apelei aos meus coñecementos secretos, para permanecer ao seu carón aínda que ela amase a outro; convertido en lunar salteille ao bordo do beizo superior, xusto aí ao lado dereito, onde sempre un fino dedo repasaba unha engurra inexistente. E aquí estou, formando parte dela para sempre.

Estímulos

2005-06-12T14:54:00.000+02:00

Fíxeno porque non me ocorría nada extraordinario, porque me aburría, porque necesitaba un estímulo que dese emoción á miña vida; desde que saín do hospital, ando moi ocupado cos exercicios de rehabilitación e coñezo xente curiosa na especie de ximnasio que hai na clínica. Claro que me doeu cortar a man, pero confiaba nos médicos para implantárenma de novo. Isto de aprender a usala abriu un campo de sensacións descoñecidas; xusto o que estaba precisando.

Carraxe

2005-06-02T12:36:00.000+02:00

O lapis non aturou a presión dos dedos e rachou pola metade; as dúas partes saíron despedidas contra a parede acompañadas dun berro prolongado en ouleo, saído do máis fondo dun ventre escuálido. Libros, mesa, cadeira e púcaro foron facerlle compañía ao lapis ferido, anacos dunha carraxe sen sentido.
Bágoas polo abandono inesperado, folerpas dun amor morto por un só cabo, devezos asasinos que axiña calmarían sen mancar. Ficas só. Quizais o merecías.

Remedio

2005-05-29T15:50:00.000+02:00

Se non podes loitar contra o inimigo, únete a el. É a mellor maneira de desarmalo.

Vida decimo terceira

2005-05-25T21:40:00.000+02:00

As miñas doce vidas anteriores foron fonte de moitas alegrías. Como pedra, ondas, furacán e carballo non tiven prezo; demasiado breves a chama e a palabra, mais intensa a permanencia de espenuca. Estremezo ao lembrarme abella raíña; alédome de ter sido unha garza; gratifícame saberme útil audífono e folla sabia; como idea, mellor non me pronuncio.
Agora son proxecto e ando á espera de saber en que derivarei.

A flor

2005-05-20T19:59:00.000+02:00

Os efectos beneficiosos da orquídea ben se vían na súa figura: éralle moito máis doado seguir a dieta, ir amodiño diminuíndo o número de talle, facerse día a día máis esvelta. Ignoraba quen lla mandara e ningunha das súas cábalas lle dera unha resposta factible. Estrañábase de que non murchase malia levar varias semanas na casa, no púcaro branco, mesmo semellaba medrar de xeito imperceptible, aumentar a súa carnalidade a medida que ela adelgazaba (coincidencia, sen dúbida, pero ben curiosa); calquera diría que até ría. ¡Que linda se estaba poñendo!

Plumas de pavón

2005-05-14T16:41:00.000+02:00

Aceptara as plumas por bonitas e púxeraas nun púcaro de louza branca encol da mesa do despacho, moi preto da fiestra. Lembrábanlle a Argos e a Io, á furibunda Hera e ao salaz Zeus -a Dani encantáballe a mitoloxía-, bailaban ao ritmo da brisa que se coaba desde fóra, pero os ollos sempre se mantiñan fixos nel, como reprochándolle o seu triste presente, achando de menos os irmáns.
E o día en que adormeceu diante daquel balance tan aburrido, saltaron desde as canas e espetáronselle na fronte en busca doutra compañía. Agora Dani usa sombreiro ben encaixado até as cellas e nunca saúda pola rúa.

En defensa propia

2005-05-11T20:01:00.000+02:00

Mateina en defensa propia: estábame deixando sen a parte de aire que me toca. Comezaba a custarme respirar.

O monxe e a pantasma

2005-05-07T17:03:00.000+02:00

Oraba na súa cela con fervor, os xeonllos espidos apoiados no chan de pedra rugosa, dirixidos os ollos cara á imaxe de Cristo crucificado, as mans xuntas palma con palma. Oraba para sentirse firme na fe, para que un sinal inequívoco lle asegurase que non estaba desperdiciando a vida; canto maior o seu afán, máis pesaba o silencio.
As gargalladas sacárono do rezo e virou sobresaltado: unha nebulosa informe vagamente humana sacudíase no aire a golpe de risos que ecoaban nas paredes núas, tremelucían coma estrelas no ceo escuro enchéndoo de esperanza. Por fin calmada, a pantasma soltoulle a queimarroupa: ¡Inocente! ¿E logo aínda non aprendiches que o teu deus non existe?
Parecía saber de que falaba.

Eu non o faría (pero ela si)

2005-05-03T12:44:00.000+02:00

Non sei por que lle molestaban tanto as chamadas; ¿acaso é un delito telefonar? Eu só quería informala de que me gustaba a rabiar, de que me excitaba até doerme o corpo todo. Aínda non comprendo como me localizou. Pasouse moito ao mandarme aqueles dous tíos para me daren a malleira; tardarei meses en poder usar de novo o teléfono.

Ao axexo

2005-04-28T19:39:00.000+02:00

A cortina un chisco levantada permítelle observar sen ser visto os inquilinos da casa veciña; cada un traballa nun cuarto diferente, mais fanse visitas cada media hora para acariciarse a cabeza, darénse un beixo, tomar un café ou compartir un cigarro. Ben se ve que son felices.
Cambiou os prismáticos por unha mira telescópica acoplada a un rifle de precisión o día que descubriu que son dous homes. Está certo de que nunca disparará, pero faille ilusión sentirse poderoso. ¡Se eles soubesen!

Molestias profesionais

2005-04-27T16:44:00.000+02:00

Doíalle o furabolos desde o último traballo; non debería ter apretado o gatillo con tanta forza.

Por repetir

2005-04-25T22:50:00.000+02:00

Pasouse un pouco, a verdade; se son sincero, non me estraña que o matase; ti mesmo -pacifista até a medula- poderías chegar a ese punto se che fan o mesmo. Porque, dime, ¿quen resiste sen alterarse que lle conten seis veces seguidas a mesma anécdota? ¡Confesa! ¿A que te irrita?

O veciño do lado

2005-04-24T18:47:00.000+02:00

Des que me puxeron ese veciño no cuarto do lado, parede con parede, as formigas están máis rabiosas ca nunca; non me deixan durmir polas noites intentando agatuñar polo meu corpo arriba para metérseme adentro e comerme as entrañas. Teño que sacudir a roupa sen parar e non sei se darei feito. Son milleiros e milleiros. O veciño, entrementres, só sabe berrar, berrar, berrar... Din que é esquizo. ¡Menos mal que eu só son paranoico!